در میانه‌ی بحرانی‌ترین روزهای تاریخ معاصر ایران، زمانی که جامعه بیش از هر چیز به گفت‌وگو، همزیستی و بازتعریف قرارداد ملی نیاز دارد، انتشار تهدیدات توسط روزنامه‌نگاران فارس زبان، بار دیگر نشان داد که ب...

در فضای سیاسی ایران، مخالفت با فدرالیسم اغلب نه از موضع دموکراسی‌خواهی، بلکه از دل همان منطق تمرکزگرا و اقتدارطلبی بیرون می‌آید که جمهوری اسلامی چهار دهه بر آن تکیه کرده است. هرجا سخن از حقوق ملیت‌ها،...

چهار دهه پس از استقرار جمهوری اسلامی، مسئله ایران دیگر در سطح «اصلاح نظام» یا «تغییر دولت» قابل فهم نیست. آنچه امروز جامعه ایران با آن مواجه است، یک بحران ساختاریِ چندلایه است که ریشه در ماهیت قدرت سی...

تماس یا پیام‌های غیررسمی میان محمدجواد ظریف و طیف پهلوی‌گرا ــ صرف‌نظر از شکل دقیق و جزئیات فنی آن ــ بیش از آن‌که یک «اتفاق» باشد، نشانه‌ی یک هم‌پوشانی عمیق سیاسی است؛ هم‌پوشانی‌ای که هدف اصلی‌اش نه ...

اتفاقات اخیر نه «شورش کور» است، نه «فتنه خارجی» و نه حتی «انقلاب در راه با رهبری آماده». آنچه امروز در ایران جریان دارد، نتیجه‌ی مستقیم یک بن‌بست تاریخی است؛ بن‌بستی که دو ستون اصلی آن را جمهوری اسلام...

جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که در مواجهه با جامعه، زبان دیگری جز سرکوب نمی‌شناسد. شلیک به مردم، کشتار خیابانی، زندان و اعدام، نه «خطای مقطعی» که ادامه‌ی منطقیِ سنتی دیرپا در تاریخ دولتِ مرکزگرا و ...

تظاهرات دیروز در شهرهای آزربایجان، بار دیگر نشان داد که این جغرافیا نه حیاط‌خلوت جمهوری اسلامی است و نه ذخیره‌گاه نوستالژی سلطنت. خیابان، زبان خود را دارد؛ زبانی صریح، بی‌تعارف و رادیکال که هم‌زمان دو...

ستارخان، قهرمان بی‌بدیل مقاومت تبریز، برای آزادی جنگید؛ اما تاریخ با تلخی ثبت کرد که چگونه فداکاری آزربایجان، بار دیگر در مرکز بلعیده شد. اشتباه ستارخان نه در شجاعت، که در اعتماد بود؛ اعتماد به ساختار...

آزربایجان دیگر حاضر نیست انرژی تاریخی، انسانی و سیاسی خود را در دعواهای جعلی و پروژه‌های ورشکسته‌ای هزینه کند که دهه‌هاست از تهران بازتولید می‌شوند؛ دعواهایی که یک سوی آن «شاهِ بدون آینده» ایستاده و س...