روی برچسب خوراکی‌های بسته‌بندی‌شده، مقدار گلوکز و فروکتوز با هم جمع می‌شود و به‌صورت یک عدد، با عنوان «قند» و برحسب گرم، درج می‌شود. اما پژوهشی تازه نشان می‌دهد این دو قند با اینکه کالری یکسانی دارند، از مسیرهای جداگانه به مغز پیام می‌فرستند و تنها گلوکز به مغز خبر می‌دهد که بدن سیر شده است.
در این پژوهش، گلوکز پیام سیری قدرتمندی فرستاد و فعالیت سلول‌های عصبی محرک گرسنگی را به‌سرعت کاهش داد. در مقابل، فروکتوز که به قند میوه معروف است تقریباً هیچ پیام سیری نفرستاد و این سلول‌ها حتی پس از دریافت قند همچنان فعال ماندند. از نتایج این پژوهش چنین برمی‌آید که روده و مغز می‌توانند این دو قند را از هم تشخیص دهند و در تنظیم اشتها با آن‌ها رفتار بسیار متفاوتی دارند.
شربت ذرت با فروکتوز بالا شیرین‌کننده‌ای است که در بسیاری از کشورها در بیشتر نوشابه‌ها و تنقلات فرآوری‌شده به کار می‌رود. این شربت سیستم پاداش مغز را، که با احساس لذت ارتباط دارد، قوی‌تر از دیگر قندهای آزمایش‌شده فعال کرد. حیواناتی هم که می‌توانستند از میان قندهای مختلف انتخاب کنند، آشکارا همین شربت را ترجیح دادند؛ یعنی مغز بیش از همه به سوی همان قندی کشیده می‌شد که پیام سیری نمی‌فرستاد.
این یافته‌ها شاید توضیح دهند چرا بسیاری از افراد پس از نوشیدن نوشابه باز هم میل به خوردن و نوشیدن دارند، در حالی که همان مقدار کالری از غذایی سرشار از گلوکز احساس سیری بیشتری ایجاد می‌کند. بنابراین دو نوشیدنی یا خوراکی که روی برچسبشان مقدار قند و کالری یکسانی نوشته شده، ممکن است اثر بسیار متفاوتی بر گرسنگی بگذارند و نوع قند در مقدار غذایی که هر فرد در نهایت می‌خورد نقش داشته باشد.
