وقتی چند شیر کوهی سر و کلایشان در یک منطقه حفاظتشده کوچک نزدیک سانفرانسیسکو پیدا شد، گوزنهای منطقه دیگر جرات نکردند مثل قبل شبها آزادانه بچرند. نتیجه این تغییر ساده، حتی خود دانشمندان را هم شگفتزده کرد: نهالهای بلوط و بوتههای چوبی که همیشه طعمه دندان گوزنها بودند، جان گرفتند و در طول ۱۷ سال، تراکمشان ۶۴ برابر شد.
این منطقه حفاظتشده کمتر از پنج کیلومتر مربع جنگل بلوط است، بین جادهها و محلههای مسکونی گیر افتاده؛ جایی که کسی فکرش را هم نمیکرد یک شکارچی بزرگ بتواند در آن دوام بیاورد. اما بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، هرچه تصویر شیرهای کوهی روی دوربینهای تله بیشتر افتاد، فعالیت شبانه گوزنها یکسوم کاهش پیدا کرد.
کایوتها هم بینصیب نماندند؛ آنها هم گشتوگذار شبانهشان را حدود یکچهارم کم کردند، انگار میترسیدند در تاریکی با یک شیر کوهی رودررو شوند. همین ترس، جا را برای روباههای خاکستری باز کرد که به سرعت قلمروی خود را گسترش دادند.
زیستشناسان به این زنجیره واکنشها میگویند آبشار غذایی: یک شکارچی رفتار طعمه را عوض میکند، رفتار طعمه گیاهان را دگرگون میسازد و در نهایت کل چشمانداز منطقه شکل تازهای میگیرد. این پدیده سالهاست در مناطق دورافتاده و وحشی مثل یلوستون ثبت شده است. نکته تازه این پژوهش این است که حتی یک تکه طبیعت کوچک و محصور در میان خانه و بزرگراه هم میتواند تاثیر بازگشت یک گربهسان بزرگ را احساس کند.
