جاستین تیمبرلیک و سیمون بایلز، دو چهره موفق در دو حوزه کاملاً متفاوت، یک ویژگی مشترک دارند: هر دو اختلال بیشفعالی و نقص توجه یا همان ADHD را دارند. حالا یک پژوهش تازه میگوید این شباهت شاید تصادفی نباشد و همان سیمکشی مغزی که تمرکز را سخت میکند، میتواند پشت خلاقیتهای چشمگیر هم باشد.
توجه در مغز اغلب آدمها مثل نور یک چراغقوه باریک عمل میکند؛ فقط روی یک چیز میماند. اما طبق این پژوهش، مغز افراد مبتلا به ADHD بیشتر شبیه یک نورافکن پهن کار میکند و همزمان اطلاعات زیادی را میگیرد. دقیقاً به همین دلیل است که نشستن پای یک کلاس طولانی یا تمام کردن یک لیست کار برای این افراد اینقدر طاقتفرساست.
اما همین توجه پخششده یک مزیت هم دارد: ذهن آزادانه بین ایدههای بیربط پرسه میزند و به ارتباطهایی میرسد که یک تمرکز باریک هرگز پیدایشان نمیکرد. پژوهشگران اسم این حالت را «توجه نامتمرکز» گذاشتهاند و معتقدند همین ویژگی میتواند یکی از عوامل کلیدی جهشهای خلاقانه در هنر، موسیقی و اختراع باشد.
این یافته میتواند نگاه به درمان ADHD را که نزدیک به ۸ درصد کودکان دنیا را درگیر میکند، تغییر دهد. به گفته پژوهشگران، فعالیتهایی مثل نقاشی کردن، رقصیدن یا نواختن موسیقی همان مدارهای مغزی مسئول کنترل توجه را درگیر میکنند و مثل یک تمرین ورزشی، تمرکز را در طول زمان تقویت میکنند.
پس وقتی کودکی محو یک نقاشی یا یک آهنگ میشود، شاید این حواسپرتی نباشد؛ شاید مغزش دارد به روش خودش خودش را تمرین میدهد.
