بر اساس یک مطالعه بزرگ روی سالمندان استرالیایی، افراد بالای ۷۰ سال که همیشه موسیقی گوش میدادهاند، نزدیک به ۴۰ درصد کمتر از کسانی که بهندرت یا اصلاً موسیقی گوش نمیکردهاند، به زوال عقل (دمانس) دچار شدهاند.
این عادت فقط جلوی زوال عقل را نمیگیرد. کسانی که بهطور مرتب موسیقی گوش میدادند، در آزمونهای حافظه روزمره، مثل بهیادآوردن مکالمات اخیر یا کارهایی که باید انجام میدادند، نمره بهتری گرفتند و احتمال دچار شدنشان به فراموشیهای خفیفتر هم ۱۷ درصد کمتر بود.
نواختن یک ساز هم فایده داشت و خطر زوال عقل را ۳۵ درصد پایین میآورد، هرچند بهاندازه گوشدادن به موسیقی روی فراموشیهای خفیف اثر نداشت. کسانی که هم گوش میدادند و هم ساز میزدند، جایی وسط این دو گروه قرار گرفتند، با ۳۳ درصد خطر کمتر ابتلا به زوال عقل.
هنوز مشخص نیست که خود موسیقی عامل اصلی این تفاوت است یا اینکه صرفاً نشانه یک زندگی پرتحرک و اجتماعیتر است. اما یک توضیح علمی قابلقبول هم وجود دارد: کاهش شنوایی از قبل بهعنوان یکی از عوامل خطر زوال عقل شناخته شده، و گوشدادن به موسیقی بخشهای گستردهای از مغز را فعال میکند و آن را بهنوعی تمرین میدهد.
نکته خوب ماجرا این است که این کار هیچ زحمتی ندارد. برخلاف رژیم غذایی سختگیرانه یا ورزشهای تازه، نگهداشتن پلیلیست موردعلاقهتان در برنامه روزانه، عادتی است که خیلیها همین حالا هم دارند.
