در روزهایی که خاورمیانه زیر آتش است، در روزهایی که ایران یکی از سختترین مقاطع تاریخی خود را میگذراند، و در روزهایی که جمهوری اسلامی با یکی از عمیقترین بحرانهای خود روبهروست، بخشی از اپوزیسیون ایران در خیابانهای لسآنجلس دنبال توپبازی است.
⬅ ادامه مطلب
شهزادهی آنان، طرفداران جاویدشاهی را فراخوانده تا با فوتبال خیابانی و نمایش پرچم شیر و خورشید، بازیهای تیم ملی در جام جهانی را تحت تأثیر قرار دهند؛ همان پرچمی که آن را به تاریخ ایران نسبت میدهند، اما در واقع بخشی از روایتسازی سیاسی خودشان است.
اپوزیسیون ایرانی در نبود برنامه، در فقدان جهان بینی، و در ناتوانی از ارائهی چشماندازی سیاسی، به فوتبال و توپبازی پناه برده است. رهبر خودخواندهای که خود را عاشق فوتبال معرفی میکند، هوادارانش را به کوچههای لسآنجلس فرستاده تا سیاست را به نمایش خیابانی و سرگرمی تقلیل دهد.
در این روزهای سخت، این نمایشها چیزی جز انحراف افکار عمومی از واقعیت نیست. همان جریانی که عملاً در خدمت بازتولید جمهوری اسلامی عمل میکند، میخواهد چند صباحی مردم را با فوتبال، پرچم و هیاهوی خیابانی معطل نگه دارد.
این جماعت گرفتار بیماری سیاسی است؛ گرفتار ذهنیتی فاشیستی، بیبرنامه و بیعمل. نه طرحی برای آینده دارد، نه فهمی از مبارزه، و نه توانایی ساختن آلترناتیوی جدی.
