Vədud Əsədi
Bir olan Allahın adı ilə.
Şübhəsiz ki, əsirlik yalnız qalın və hündür divarlar, tikanlı məftillər arxasında məhbus olmaq deyil. Millətimin varlığının və kimliyinin bədxahları və and içmiş düşmənləri bu həbslərlə, qərib şəkildə əsir almaqla imanımızı, kimliyimizi və mübarizə ruhumuzu əlimizdən almaq, uzun əsirlik dövründə iradəmizi yıpratmaq istəyirlər. Onlar bu həqiqətdən xəbərsizdirlər ki, elə zindanların təzyiqi və sıxıntısı içində bu millətin övladlarının varlığında əsir alına bilməyən bir şey yaranmışdı. Bu, vətən və millət üçün azadlığın gerçəkləşəcəyinə inam, həm də bu günlərin də keçəcəyinə və insan öz dəyərlərinə sadiq qalarsa, hürriyyət, azadəlik və azadlığın müqəddəs yolunun ən çətin günlərindən başıuca keçə biləcəyinə olan inamdır.
Əsirlik dövrü imanlı mübarizlər və vətənin həqiqi aşiqləri üçün bir məktəb və universitetdir. Orada öyrəndik ki, insanın dəyəri rahatlıq, rifah və asudəlik axtarışı ilə ölçülmür. Hər bir insan məhz çətin günlərdə özünü daha yaxşı dərk edir, başqalarını daha yaxşı tanıyır, yol yoldaşlarının və cəmiyyətinin dəyərini daha dərindən anlayır və qiymətləndirir.
Əsirlik səbirli olmağın sənədidir. O, millətin səadəti haqqında bütün varlığınla düşünmək və yalnız ondan xalqın səadəti və Onun razılığı nədirsə, sonda onun gerçəkləşməsini dilədiyin Yaradanla söhbət etmək üçün bənzərsiz bir xəlvətgahdır.
Əsirlik, hakimləri xalqı gecə çörəyinə möhtac qoyan və hamının öz dolanışığı ilə əlləşdiyi bir ölkədə nəfəs alan bir ailənin illərlə davam edən intizarının hekayəsidir. İndi bir siyasi əsirin ailəsinin halını, vəziyyətini və şəraitini, onun əsirlikdə keçirdiyi anları təsəvvür et. Bunlar bir neçə cümlə ilə ifadə edilə bilməyən təzyiqlərdir.
Biz bu müqəddəs dövrün haray səsi və rəvayətçisi olmalıyıq; keçmişdə qalmaq üçün deyil, gələcəyi qurmaq üçün.
Heç vaxt unutmayacağıq ki, ailələrimizin gözü qarşısında əl-ayağımızı necə bağladılar. Qəhrəmanlıq pozası, istehzalı və axmaq təbəssümlə bu millətin övladlarını müdafiəsiz, yalnız ədalət tələb etmək günahına görə öz qaranlıq zirzəmilərinə apardılar. Onları əsir etməklə susdurulduqları, sıxışdırıldıqları və unudulduqları illüziyasını yaratmağa, onları ictimai rəy üçün ibrət dərsinə çevirməyə çalışdılar. Övladları, həyat yoldaşlarını, ataları, anaları, ailələri və bütöv bir milləti öz övladlarından bir xəbər intizarında qoydular. Onlar o qədər narahat və pərişan idilər ki, hər səsdə ürəkləri titrəyirdi.
Bu əsirlərin ailələri həsrət ağrılarını saatlarla süren sükut və bir nöqtəyə dikilən baxışlar arxasında gizlədirdilər. Ata nemətindən məhrum qalan və böyüməkdə olan övladlar isə atanın evdəki və mübarizə səngərindəki boş yerini doldurmağa çalışırdılar ki, onlara məcburən yaşadılan bu həsrət, ayrılıq və intizar illərinə dözə bilsinlər. Bu elə bir intizardır ki, bu dünyada ömür olarsa, sonda bir qucaqlaşma ilə başa çatacaq.
Lakin haqq tələbi, insan və vətəndaş hüquqları uğrunda bu türk əsirlərinə, onların ailələrinə və bundan da böyüyü, bu millətə yaşadılan düşmənçiliklərin yarası və əzabı zindanların qapıları açılmaqla sağalmır və şübhəsiz ki, unudulmayacaq.
Bəzi yaralar görünmür, lakin yaddaşda qalır və bəzən o günlərdən illər keçdikdən sonra sükut içində özünü göstərir.
Bugünkü nəsil, şübhəsiz ki, öyrənməlidir ki, azadlıq, səadət, rahatlıq, təhlükəsizlik, inkişaf və xoşbəxtlik sözləri köksüz və bədəlsiz sözlər deyil. Bu ideallara və itirilmiş hüquqlara nail olmağın arxasında öz hər şeylərindən, yəni bütün arzularından, sevinclərindən, özlərinin və ailələrinin səadətindən və rahatlığından ən kiçik tərəddüd və şübhə etmədən keçən insanların həyatı dayanır. Onlar əziyyət çəkdilər, əzizlərindən ayrılığa dözdülər, hətta canlarından keçdilər. Sağ qalanlar isə ömürlərinin ən gözəl illərinin böyük bir hissəsini çoxları üçün təsəvvür etmək belə çətin olan şəraitdə keçirdilər.
Lakin haqq tələbi, insan və vətəndaş hüquqları uğrunda bu türk əsirlərinə, onların ailələrinə və bundan da böyüyü, bu millətə yaşadılan düşmənçiliklərin yarası və əzabı zindanların qapıları açılmaqla sağalmır və şübhəsiz ki, unudulmayacaq.
Bəzi yaralar görünmür, lakin yaddaşda qalır və bəzən o günlərdən illər keçdikdən sonra sükut içində özünü göstərir.
Bugünkü nəsil, şübhəsiz ki, öyrənməlidir ki, azadlıq, səadət, rahatlıq, təhlükəsizlik, inkişaf və xoşbəxtlik sözləri köksüz və bədəlsiz sözlər deyil. Bu ideallara və itirilmiş hüquqlara nail olmağın arxasında öz hər şeylərindən, yəni bütün arzularından, sevinclərindən, özlərinin və ailələrinin səadətindən və rahatlığından ən kiçik tərəddüd və şübhə etmədən keçən insanların həyatı dayanır. Onlar əziyyət çəkdilər, əzizlərindən ayrılığa dözdülər, hətta canlarından keçdilər. Sağ qalanlar isə ömürlərinin ən gözəl illərinin böyük bir hissəsini çoxları üçün təsəvvür etmək belə çətin olan şəraitdə keçirdilər. Onlar milli və ictimai borclarını yerinə yetirdilər və imtiyazlardan, inqilabi süfrə açmaqdan və siyasi cırtdanların illüziyalarından uzaq olaraq bu müqəddəs yolda öz paylarını verdilər.
Şübhəsiz ki, cəmiyyətin gələcək və şüurlu nəsli onlar üçün bir anım günü təyin edəcək. Bu, yalnız bir tarixi hadisəni qeyd etmək və qalan ömürlərinin bir hissəsini və ya hamısını vətən, millət və inancları uğrunda, varlıqlarını və kimliklərini müdafiə etmək, azadlıq və ədalətin bərqərar olması uğrunda sərf edən insanlara ehtiram göstərmək üçün olmayacaq. Həm də bu həqiqəti xatırlatmaq üçün olacaq ki, bir millətin azadlığı bədəlsiz əldə edilməyib: azadlıq nöqtəsinə çatana qədər nə qədər qan uduldu, insanların göz yaşları axdı və canlar əsirlikdə çürüdü.
Azadlıq yalnız zindan qapılarının açılması deyil. Azadlıq bundan əvvəl hər bir insanın və hər bir millətin ruhunda, düşüncəsində, fikrində və daxilində formalaşmalıdır. Elə ki, insan əsirlikdə ümidini itirməməyə, ləyaqətini və şərəfini satmamağa və ideallarının arxasında durmağa qərar versin.
Nelson Mandelanın dediyi kimi: azadlıq üçün yeri göyə tikməyə ehtiyac yoxdur; sadəcə özünüzü satmamağınız kifayətdir, özünüzü itirməməlisiniz və bir gün gələcək ki, əsirlikdən qayıdacağıq.
Şübhəsiz ki, əsirlik illərindən cəmiyyətimizə gətirməli olduğumuz şey yalnız əzabların və həsrətlərin xatirəsi deyil. Biz azadəlik və müqavimət dərsini, mətanət və mübarizə ruhunu da gətirməliyik, zindan barmaqlıqları arxasından cəmiyyətin qorxusunu və sükutunu sındırmalıyıq. Bütün dünyaya ucadan bəyan etməliyik ki, bir millətin düşmənləri o millətin övladlarını əsir ala və onların baxışlarını öz illüziyaları çərçivəsində məhdudlaşdıra bilərlər. Lakin heç bir divar və tikanlı məftillə azadlıqsevər ruhun, milli qurtuluş və azadlıq haqqında düşünməyin, milli prinsip və dəyərlərə sadiqliyin qarşısını ala bilməzlər, azadlığı və hürriyyəti zəncirə vura bilməzlər.
Ödənilən bədəllər, şübhəsiz ki, hər bir sahədə haqq tələbi gücünü və mübarizələrin ictimai dayağını artıracaq.
Azadlıq ümidi ilə; qoy onun güclü işığı altında millətimizə ədaləti hədiyyə edək.
Yaşasın azadlıq!
1405/5/15
Evin zindanı
Mühəndis Vədud Əsədi
