National Interest nəşrinin analitik qeydinə əsasən, müqavilə tənqidçiləri İranın raket proqramının toxunulmaz qaldığını, uran zənginləşdirilməsi məsələsinin həll edilmədiyini və Tehranın vəkil qüvvələri şəbəkəsinin fəaliyyətini davam etdirdiyini irəli sürür. Lakin müəllif hesab edir ki, bu baxış daha geniş geosiyasi mənzərəni nəzərə almır.
Təhlilə görə, ABŞ-ın xarici siyasətinin əsas məqsədi düşmənlərə sonsuz cəza vermək deyil, məhdud resurslara malik dünyada milli mənafeləri irəlilətməkdir. Müəllif xatırladır ki, təxminən iki onillikdir amerikalı siyasətçilər bu ölkənin əsas probleminin Yaxın Şərqdə deyil, Hind-Sakit okeanı bölgəsində və Çinə qarşı müstəvidə olduğunu bilir. Onun sözlərinə görə, Körfəzə göndərilən hər bir aviasiya gəmisi Tayvan boğazında və ya Cənubi Çin dənizində caydırıcılıq missiyasından geri qalır.
Müəllif vurğulayır ki, bu müqavilə zəiflik mövqeyindən əldə edilməyib; əksinə, ABŞ-ın hərbi iradəsini nümayiş etdirdiyi və İranın əhəmiyyətli dərəcədə daha həssas bir mövqedən danışıqlara gəldiyi bir dövrdən sonra əldə olunub — Tehranın dəniz infrastrukturu və vəkil qüvvələri şəbəkəsi ciddi ziyan görmüşdür.
O, Trampın yanaşmasını Vyetnam müharibəsi və ABŞ-ın İraq və Əfqanıstandakı uzun və natamam çıxışı ilə müqayisə edir. Müəllif qeyd edir ki, Tramp siyasi nüfuz narahatlığı ilə nəticəsiz müharibəni davam etdirən liderlərdən fərqli olaraq, qeyri-mütənasib xərclər aşkar olduqda kurs dəyişməyə qərar verdi.
Müəllif nəticə etibarıyla bildirir ki, bu müqavilənin əsl qələbəsi onun mətnində deyil, ABŞ-ın "strateji diqqətini bərpa etməsindədir". Gələcək tarixçilər bu dönüşü keçmişin yükünü bir kənara qoyub gələcəyin çağırışlarına üz tutmaqda mühüm bir an kimi qiymətləndirə bilər. Bununla belə, müəllif xatırladır ki, müqavilə qüsursuzdeyil — yoxlama mexanizmləri və regional müttəfiqlərin, xüsusilə İsrailin təhlükəsizlik narahatlıqları hələ də qalmaqdadır.
