آلبرت اینشتین پیش از مرگش در سال ۱۹۵۵ خواسته بود پیکرش را بسوزانند و خاکسترش را در جایی پراکنده کنند که کسی از آن خبر نداشته باشد تا از بقایایش زیارتگاهی ساخته نشود. اما توماس هاروی، آسیبشناسی که کالبدشکافی او را انجام داد، مغز این فیزیکدان را بیرون آورد و نزد خود نگه داشت و تازه پس از آن برای این کار اجازه خواست.
پسر اینشتین با اکراه پذیرفت که مغز پدرش نگه داشته شود، به این شرط که فقط برای پژوهش علمی به کار رود. این مغز ۱۲۳۰ گرم وزن داشت و کمی از میانگین سبکتر بود. هاروی آن را به حدود ۲۴۰ قطعه کوچک برید، از برخی قطعهها نمونههای نازکی برای بررسی زیر میکروسکوپ تهیه کرد و بقیه را در شیشههای الکل نگه داشت.
به گفته پژوهشگرانی که این مغز را بررسی کردند، تعداد سلولهای پشتیبان آن بیشتر از معمول بود، ناحیهای از آن که با ریاضیات و تفکر فضایی ارتباط دارد شکلی غیرعادی داشت و اتصالهای میان دو نیمکرهاش ضخیمتر بود. اما منتقدان میگویند هر مغزی ویژگیهای غیرعادی خود را دارد و با بررسی تنها یک مغز، آن هم به دست دانشمندانی که میدانستند صاحب آن کیست، نمیتوان چیزی درباره ریشه نبوغ ثابت کرد.
هاروی اندکی بعد کارش را در بیمارستان از دست داد، اما مغز همچنان نزد او ماند. این مغز سالها داخل جعبه نوشیدنی سیب و زیر یخچال آبجو در یکی از ایالتهای آمریکا نگهداری میشد تا اینکه روزنامهنگاری آن را پیدا کرد.
چند دهه بعد، هاروی که آن زمان هشتاد و چند سال داشت، تکههایی از مغز را در ظرف پلاستیکی غذا گذاشت، آن را در صندوق عقب خودرویش جا داد و سراسر آمریکا را پیمود تا آنها را به نوه اینشتین بسپارد، اما او نپذیرفت. چشمهای اینشتین را هم به چشمپزشکش داده بودند و ظاهراً هنوز در صندوق امانات بانکی در نیویورک نگهداری میشوند.
پس از مرگ هاروی، خانوادهاش باقیمانده مغز را به موزهای پزشکی سپردند. امروز هر بازدیدکنندهای میتواند در موزهای در آمریکا برشی از مغز اینشتین را زیر میکروسکوپ ببیند.