چند دهه است که پژوهش‌های بزرگ تغذیه‌ای نشان می‌دهند کسانی که به‌طور مرتب بستنی می‌خورند کمتر از دیگران به دیابت نوع ۲ مبتلا می‌شوند، اما دانشمندان هنوز دلیل آن را نمی‌دانند. در یک مطالعه طولانی‌مدت در دانشگاه هاروارد، خطر ابتلا به این بیماری در مردانی که هفته‌ای دو وعده بستنی می‌خوردند حدود ۲۲ درصد کمتر بود.
یک دانشجوی دکترا در هاروارد نیز دریافت که در میان مبتلایان به دیابت، کسانی که بستنی می‌خوردند حدود ۱۲ درصد کمتر به بیماری قلبی دچار شدند. استادانش از او خواستند این نتیجه را از هر راه ممکن دوباره بررسی کند، اما این ارتباط همچنان پابرجا ماند.
بیشتر متخصصان گمان می‌کنند در این داده‌ها جای علت و معلول عوض شده است. به کسانی که بیمار می‌شوند یا وزنشان بالا می‌رود توصیه می‌شود شیرینی را کنار بگذارند و به همین دلیل، کسانی که همچنان بستنی می‌خورند در آمار سالم‌تر از واقعیت به نظر می‌رسند. پرسش‌نامه‌های غذایی هم چندان دقیق نیستند و افراد دارای اضافه‌وزن ممکن است مصرف دسر خود را کمتر از میزان واقعی گزارش کنند.
برخی دانشمندان معتقدند بستنی، برخلاف آب‌نبات، پروتئین و چربی شیر دارد که سرعت ورود قند به خون را کم می‌کند و پروتئین آب پنیر موجود در آن نیز ممکن است به عملکرد انسولین کمک کند. با این حال، هنوز هیچ کارآزمایی بالینی بررسی نکرده است که بستنی واقعاً از دیابت پیشگیری می‌کند یا نه، و برخی پژوهش‌های دیگر خوردن مقدار زیاد بستنی را با دیابت و کبد چرب مرتبط دانسته‌اند.
سال ۲۰۱۴ که تحلیل بزرگی در این زمینه منتشر شد، رسانه‌ها بیشتر به ماست پرداختند و یافته مربوط به بستنی تقریباً نادیده ماند. اما امسال ازکیل امانوئل، پزشک آمریکایی، در کتاب پرفروش خود درباره طول عمر، «بستنی‌تان را بخورید» را یکی از شش قاعده‌اش قرار داد. به گفته او، پروتئین بستنی، لذتی که به همراه دارد و خوردن آن در کنار دیگران دلیل این توصیه است.
با این همه، هیچ‌کس خوردن روزانه و زیاد بستنی را توصیه نمی‌کند و ادعا تنها این است که خوردن گاه‌به‌گاه یک وعده بستنی احتمالاً زیانی ندارد.
