ادرار هر گربه ترکیبی از ۱۳ اسید چرب غیرمعمول دارد که از گربه‌ای به گربه دیگر فرق می‌کند. این ترکیب آن‌قدر منحصربه‌فرد است که گربه‌های دیگر با بو کشیدن آن دقیقاً تشخیص می‌دهند کدام گربه آنجا را نشانه‌گذاری کرده است. پژوهشگرانی در ژاپن همچنین دریافته‌اند که این ترکیب در هر گربه با گذشت زمان تغییر نمی‌کند.
ترکیب اسیدهای چرب در گربه‌های خویشاوند به هم شبیه است، اما باز هم می‌توان آن‌ها را از یکدیگر تشخیص داد. این نشانه بویایی دست‌کم یک شبانه‌روز کامل در دمای اتاق باقی می‌ماند و از بیشتر بوها ماندگارتر است.
کسانی که گربه نگه می‌دارند یا گربه‌های کوچه را تماشا کرده‌اند، احتمالاً دیده‌اند که این حیوان پس از بو کشیدن چیزی بی‌حرکت می‌ماند و دهانش را نیمه‌باز نگه می‌دارد. به این حالت «واکنش فلمن» می‌گویند و گربه با آن بو را به اندامی بویایی در سقف دهانش می‌رساند. در آزمایش‌های این پژوهش، گربه‌ها در برابر ادرار گربه‌های دیگر بسیار بیشتر از ادرار خودشان این واکنش را نشان دادند.
هرچه گربه‌ها به بوی یک ادرار عادت می‌کردند، این واکنش کم‌رنگ‌تر می‌شد، اما همین که ادرار گربه‌ای جدید را مقابلشان می‌گذاشتند، دوباره ظاهر می‌شد. گربه‌ها حتی ماه‌ها بعد هم به ادرار گربه‌ای که پیش‌تر بویش را حس کرده بودند علاقه چندانی نشان ندادند؛ بنابراین به نظر می‌رسد این نشانه بویایی در حافظه آن‌ها باقی می‌ماند.
کلیه‌های گربه پر از قطره‌های ریز چربی است و دانشمندان بیش از یک قرن است که برای آن توضیحی پیدا نکرده‌اند. پژوهشگران ژاپنی احتمال می‌دهند این قطره‌ها محل ذخیره همین اسیدهای چرب باشند و به همین دلیل نشانه بویایی هر گربه حتی با تغییر غذا یا وضعیت بدنش ثابت بماند.
ترکیب‌های مشابهی در شیر، ببر، پلنگ و جگوار هم پیدا شده است. بنابراین شاید روزی کارشناسان حفاظت از حیات وحش بتوانند گربه‌سانان وحشی کمیاب را بدون دیدن خود حیوان و تنها از روی نشانه‌های بویایی ادرارشان شناسایی کنند.
