نوجوانان ۱۵ سالهای که روزانه بیش از شش ساعت بازی ویدیویی، چت یا گشت‌وگذار در اینترنت داشتند، در سالهای بعد بیش از دو برابر نوجوانانی که روزی دو ساعت به این کارها می‌پرداختند در معرض تشخیص افسردگی یا اضطراب بودند. با این حال پژوهشی در سوئد روی بیش از ۲۱ هزار دوقلو نشان می‌دهد که بخش بزرگی از این ارتباط از عوامل مشترک خانوادگی ناشی می‌شود، نه از خود صفحه نمایش.
پژوهشگران این دوقلوها را از کودکی تا بزرگسالی دنبال کردند، زیرا دوقلوها والدین و خانه مشترکی دارند و دوقلوهای همسان تقریباً در همه ژن‌ها یکسان‌اند. بنابراین اگر صفحه نمایش واقعاً عامل افسردگی و اضطراب بود، دوقلویی که ساعت‌های بیشتری پای آن می‌گذراند باید همچنان حال بدتری از خواهر یا برادرش می‌داشت.
اما وقتی دوقلوهایی که در یک خانه بزرگ شده بودند با هم مقایسه شدند، بخش عمده این ارتباط کم‌رنگ شد و تفاوت میان دو خواهر یا برادر به‌شدت کاهش یافت که بیشترین کاهش در دوقلوهای همسان دیده شد. به گفته پژوهشگران، این ارتباط کاملاً از بین نرفت اما بسیار ضعیف‌تر شد. آن‌ها نتیجه می‌گیرند که ژن‌ها و شیوه تربیت بخش بزرگی از این ارتباط را توضیح می‌دهند و همان عواملی که نوجوان را به ساعت‌ها ماندن در اینترنت می‌کشانند، ممکن است خطر افت خلق را هم در او بالا ببرند.
نوع فعالیت هم اهمیت داشت؛ روشن‌ترین نشانه‌های هشدار به بازی، چت و گشت‌وگذار در اینترنت در دوران نوجوانی مربوط می‌شد، در حالی که تماشای تلویزیون و ویدیو ارتباطی ضعیف با افسردگی و اضطراب داشت یا اصلاً ارتباطی نداشت.
داده‌های این پژوهش پیش از آنکه گوشی هوشمند و شبکه‌های اجتماعی بخش اصلی زندگی نوجوانان شوند جمع‌آوری شده است و ساعت‌های استفاده از صفحه نمایش را هم خود نوجوانان گزارش کرده‌اند.
پژوهشگران به والدینی که نگران ساعت‌های طولانی نوجوانشان پای گوشی و رایانه‌اند توصیه می‌کنند به شمردن ساعت‌ها بسنده نکنند و بپرسند فرزندشان پای صفحه نمایش چه می‌کند، چرا این کار را انجام می‌دهد و چه چیز دیگری ممکن است بر حال و روحیه‌اش اثر بگذارد.
