یک شیشه ژل خزه دریایی گاهی تا ۹۰ دلار قیمت میخورد، اما زیستشناسان دریایی میگویند هیچکس دقیقاً نمیداند داخلش چیست. «خزه دریایی» اسم یک گیاه خاص نیست؛ به هر نوع جلبک دریایی گفته میشود و چون جلبک هر چه در آب اطرافش باشد را جذب میکند، محصول برداشتشده از یک بندر آلوده میتواند همراه ویتامینهایش فلزات سنگین هم داشته باشد. برچسبهای «برداشتشده از طبیعت وحشی» یا «آبهای دستنخورده» هم چیزی جز شعار تبلیغاتی نیستند که کسی نمیتواند راستیآزماییشان کند.
بعد نوبت پروتئین میرسد، وسواس همیشگی دنیای سلامتی. کاربران تیکتاک با افتخار نشان میدهند که روزی ۱۲۰ گرم پروتئین میخورند و استارباکس هم دیگر کف پروتئینی روی قهوهها میریزد. اما پزشکان میگویند بیشتر آدمهای سالم فقط به حدود ۰.۸ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن ایدهآل بدن نیاز دارند، عددی خیلی کمتر از چیزی که اینفلوئنسرها دنبالش هستند. پروتئین اضافه معمولاً خطرناک نیست، اما جای میوه، سبزیجات و غلات کامل را در بشقاب میگیرد، و همین برای سلامت بلندمدت مهمتر از هر عدد خاصی است.
ترند فیبر هم همین داستان را دارد: فایده واقعی است، اما سرعت پیشنهادی اشتباه. نوشیدنی معروف «دوش داخلی» که از آب، آبلیمو و دانه چیا درست میشود ضرری ندارد، اما اگر مصرف فیبر خیلی سریع بالا برود، بهخصوص با مکملهای غلیظ، بهجای آرامش معده، نفخ و یبوست میآورد. متخصصان میگویند راهحل چیز هیجانانگیزی نیست: فیبر را کمکم زیاد کنید و آب زیاد بنوشید.
شاید نگرانکنندهترین ترند اصلاً به خوراکی ربطی نداشته باشد، بلکه به ظاهر کمغذا خوردن مربوط است. ویدیوهای «غذای دخترونه» و کلیپهای «یک روز غذای من» کمکم این را عادی جلوه میدهند که خیلی کم غذا خوردن نرمال است و وعدههای غذایی را به یک نمایش تبدیل میکنند که بعضی بینندهها خودشان را با آن مقایسه میکنند. یک بشقاب میانوعده بهتنهایی مشکلی ندارد، اما وقتی فید پر از همین بشقابها باشد، تصویر آدم از یک روز عادی غذا خوردن کج میشود.
نکته مشترک همه این ترندها این است که پایه علمیشان معمولاً واقعی است، فقط بیش از حد بزرگنمایی شده. جلبک دریایی، پروتئین و فیبر همگی فایده سلامتی واقعی دارند؛ این فضای مجازی است که همیشه جزئیات مهم را جا میاندازد.
