کارل بوشبی، چترباز سابق ارتش بریتانیا، در سال ۱۹۹۸ با هواپیما به جنوبی‌ترین نقطه شیلی رفت تا از آنجا پیاده به خانه مادرش در انگلستان برگردد. او پیش‌بینی می‌کرد این سفر ۱۲ سال طول بکشد، اما سرانجام این ماه، ۲۸ سال پس از آغاز راه، دوباره به خاک انگلستان پا گذاشت.
بوشبی از ابتدا با خود عهد کرده بود که حتی یک قدم از این راه را با خودرو، قطار، کشتی یا هواپیما طی نکند. او در این سفر پیاده از ۲۹ کشور گذشت. برای رفتن از آلاسکا به روسیه منتظر ماند تا تنگه برینگ یخ ببندد و با تفنگی که برای دفاع در برابر خرس‌های قطبی همراه داشت، از روی یخ گذشت. از جنگل‌های بی‌قانون میان کلمبیا و پاناما هم عبور کرد و در پاناما به دلیل مشکل ویزا به زندان افتاد. هر بار هم که قوانین ویزا او را ناچار به ترک کشوری می‌کرد، بعدها با هواپیما به همان نقطه‌ای برمی‌گشت که در آن متوقف شده بود و راه را از همان‌جا ادامه می‌داد.
هر جا پیاده رفتن ممکن نبود شنا کرد، هرچند به گفته خودش شناگر بسیار ضعیفی است. گذشتن از دریای خزر یک ماه طول کشید و چون اجازه نداشت پیاده از تونل زیر کانال مانش عبور کند، این آبراه را هم طی سه روز شناکنان پشت سر گذاشت. او درست ۲۸ سال پس از روزی که خانه را ترک کرده بود، در نزدیکی دوور به ساحل انگلستان رسید و ورنر هرتزوگ، فیلم‌ساز سرشناسی که درباره این سفر مستند می‌سازد، آنجا به دیدارش آمد.
وقتی بوشبی به راه افتاد، هنوز خبری از شبکه‌های اجتماعی نبود و او برای ثبت سفرش دوربین ارزان‌قیمتی همراه داشت که با حلقه فیلم کار می‌کرد. در این سال‌ها پسرش که آن زمان کودکی خردسال بود، بزرگ شده و اکنون خودش دختری دارد؛ نوه‌ای که بوشبی هنوز او را ندیده است. مادرش نیز بیش از یک دهه است که پسرش را ندیده و هر سال هدیه کریسمسی برای او کنار گذاشته است.
اکنون تا خانه مادرش حدود ۴۰۰ کیلومتر، تقریباً به اندازه مسیر تهران تا اصفهان، باقی مانده است و او امیدوار است اوایل نوامبر به مقصد برسد. بوشبی می‌گوید از وضع زانوهایش پیداست که وقت توقف رسیده است، اما از پایان راه می‌ترسد، زیرا این پیاده‌روی سال‌ها هدف زندگی‌اش بوده است. پیام او به دیگران این است که انسان‌ها بسیار تواناتر از آن‌اند که خود فکر می‌کنند.
