- يوسف عزيزى بنى طرف
عكس هايى از برنامه صعود به قله ساوالان (سبلان فارسی). در شهریور 1356 همراه شماری از دوستان ترک و عرب اهوازی به این قله صعود کردیم. نقطه عزیمت ما، اردبیل بود و سپس قطور سویه و از آن جا به دره ای در آمدیم که (اوبه) ها یا خیمه های شاهسون در جای جای آن دیده میشد.
سگ های ایل به بلندی یک اسب بودند، تو گویی شیراند نه سگ. در یکی از "اوبه" ها نشستیم و گپ زدیم و دوغ خوردیم. بزرگ ایل، غلامحسین ساعدی را می شناخت که گویا تابستان هر سال به آن جا می رفت.
اژدرتقی زاده همراه و میزبان و مترجم مان بود. شب را در پناهگاه آمریکایی ها اطراق کردیم و روز دوم به ستتیغ ساولان رسیدیم. دریاچه در آن هنگام سال نیمه منجمد بود.
عکس گرفتیم و شادی کردیم و من و جواهر کلام در ارتفاع بیش از چهار هزار متری یزله (پایکوبی عربی) کردیم. مناظر اطراف ديوانه کننده بود، ده ها دریاچه کوچک بر فراز قله های سر به آسمان کشیده پیرامون چشم را می نواخت.
از آنجا قلعه بابك را هم ديدم كه بيست و پنج سال بعد (در سال ١٣٨٢) به آنجا رفتم با دوستان آذربايجانى. احترام شادفر(فعال کنونی زنان) و روانشاد تقوی - شوهر خواهرش - نیز همپای ما بودند. کوهنوردی نفس گیر و به یاد ماندنی که بعد از گذشت چهل سال، هنوز خاطره شیرین اش مرا به آن دیار می برد . دقیقا پنجاه سال پیش در چنین روزهایی.
عكس ها ١) از چپ : رديف اول:محمد جواهر كلام، اژدر و من؛ رديف دوم: برادر و خواهران اژدر و مرحوم تقوى در منزلشان در اردبيل ٢) ساكنان اوبه ٣) بخشى از گروه ٤)من ٥) زن فرش باف٦) بخشى از گروه
