به نقل از یادداشت تحلیلی یواخیم کلمنت در رویترز، مهمترین دستاورد توافق موقت برای بازارها، بازگشت جریان انرژی از تنگه هرمز بوده است؛ تنگهای که در جریان جنگ عملاً بسته شده بود و اکنون قیمت نفت را به نزدیک سطح پیش از جنگ بازگردانده است.
به نوشته این تحلیل، جنگ برای افکار عمومی آمریکا محبوب نبود و افزایش قیمت انرژی محبوبیت ترامپ را کاهش داد. میزان رضایت از عملکرد او در زمینه تورم و قیمتها به زیر منفی ۴۰ سقوط کرده است. بهای بنزین از حدود ۴.۵۰ دلار در اوج جنگ به حدود ۳.۹۰ دلار در هر گالن رسیده است.
نویسنده استدلال میکند که تهران حتی بدون بستن تنگه هرمز میتواند بر قیمت انرژی اثر بگذارد؛ کافی است معاملهگران را متقاعد کند که جریان نفت و گاز در خطر است. در یک سال انتخاباتی، این توانایی به ایران قدرت میبخشد.
بر اساس این تحلیل، توازن قوا ممکن است پس از انتخابات میاندورهای سوم نوامبر تغییر کند. اگر جمهوریخواهان کرسی از دست بدهند، ترامپ با کنگرهای دشوارتر روبهرو میشود و بنبست داخلی میتواند وسوسه دستیابی به پیروزیهای خارجی را افزایش دهد.
نویسنده نتیجه میگیرد که پیامد این نوسان قدرت نه جنگ دائمی، بلکه «خطر مداوم» است و بهترین دفاع برای واردکنندگان بزرگ انرژی مانند اروپا و آسیا، کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی وارداتی و شتاب بخشیدن به انرژیهای تجدیدپذیر و هستهای است.
