- گؤکتورک تبریزلی، عضو کمیته دانشجویی تشکیلات دیرنیش
در تاریخ ملتها، زندان همیشه معنای واحدی نداشته است. حکومتها آن را برای خاموش کردن صداها ساختهاند، اما ملتها بارها آن را به نماد مقاومت تبدیل کردهاند. آنچه امروز در زندانهای جمهوری اسلامی بر فعالان ملی تورک آذربایجان میگذرد، بخشی از همین روایت است؛ روایتی که در آن زندانبان میخواهد حافظه یک ملت را محبوس کند، اما هر سلول به مدرسهای برای مقاومت بدل میشود.
فعالان سیاسی تورک در آذربایجان جنوبی به دلیل جرم یا فساد در زندان نیستند. آنان به این دلیل در بندند که از حقوق سیاسی آذربایجان دفاع کردهاند، از کرامت انسانی ملت خود سخن گفتهاند، علیه تبعیض و استعمار داخلی ایستادهاند و خواستهاند آذربایجان صاحب جایگاهی شایسته در سرزمین خود باشد. هزینهای که آنان پرداختهاند، بهای مطالبه حقوقی است که در بسیاری از نقاط جهان بدیهی شمرده میشود.
ادامه مطلب
آذربایجان جنوبی در دهههای گذشته یکی از مهمترین کانونهای آزادیخواهی در ایران بوده است. هرگاه سخن از حقوق ملتها، عدالت، رفع تبعیض، آزادی زندانیان سیاسی، حقوق زنان، حقوق کارگران، حقوق معلمان و دانشجویان به میان آمده، صدای آذربایجان نیز در میان آن شنیده شده است.
از همین رو، جنبش ملی آذربایجان را نمیتوان به یک مطالبه محدود فروکاست. این جنبش بازتاب خواستههای گسترده جامعهای است که میخواهد با عزت زندگی کند و در تعیین سرنوشت خود نقش داشته باشد.
قدرت یک حرکت ملی در شمار زندانیانش نیست؛ در توانایی آن برای ادامه راه است. هر فعالی که به زندان میرود، مسئولیتی بر دوش جامعه میگذارد. مسئولیت حفظ حافظه، حفظ آرمان و حفظ سازمانیافتگی. اگر راه مبارزان در پشت دیوارهای زندان متوقف شود، زندانبان پیروز شده است. اگر دهها نفر دیگر پرچم را از زمین بردارند، زندان به شکست سیاست سرکوب تبدیل میشود.
هیچ ملتی با پراکندگی به حقوق خود نرسیده است. سازمانیافتگی، همکاری، اعتماد متقابل و کار جمعی ستونهای هر جنبش ماندگار هستند.
آینده آذربایجان را نه خشمهای زودگذر، بلکه شبکهای از انسانهای آگاه، مسئول و متعهد خواهد ساخت؛ انسانهایی که بدانند مبارزه ملی پیش از آنکه فریاد باشد، ساختن است. ساختن نهاد، ساختن اعتماد، ساختن همبستگی و ساختن امید.
امروز نام زندانیان سیاسی تورک در آذربایجان جنوبی یادآور این حقیقت است که آزادی هدیه حکومتها نیست؛ حاصل ایستادگی ملتهاست.
آنان در بند هستند، اما اندیشهای که نمایندگی میکنند در بند نیست. دیوارهای زندان میتوانند انسان را از خانواده و جامعه جدا کنند، اما نمیتوانند آرزوی آزادی و کرامت را از قلب یک ملت بیرون بکشند.
روزی که تاریخ این دوران را روایت کند، بیش از آنکه از زندانها سخن بگوید، از مردان و زنانی خواهد نوشت که در دشوارترین روزها عقب ننشستند و از نسلی که اجازه نداد پرچم مقاومت بر زمین بماند. ملت آذربایجان نیز همچون همه ملتهایی که برای حقوق خود مبارزه کردهاند، راه خویش را با حافظه مبارزانش، با اراده جوانانش و با نیروی سازمانیافته جامعهاش ادامه خواهد داد. این راه با زندان متوقف نمیشود. این راه از هر زندان، استوارتر بیرون میآید.
