اوهاد مرلین در مقاله‌ای در جروزالم پست نوشته است که اسرائیل باید باکو را فقط یک شریک نبیند. او می‌گوید «راه آزربایجانی» الگویی از قدرت، احتیاط و انعطاف دیپلماتیک است. به باور او، آزربایجان میان روسیه و رژیم ایران، به یک بازیگر تعیین‌کننده منطقه‌ای تبدیل شده است.

مرلین ریشه این رویکرد را در جغرافیای خاص آزربایجان می‌بیند. او می‌نویسد این کشور تنها دولتی است که هم‌زمان با روسیه و ایران مرز دارد. از نگاه نویسنده، باکو با پرهیز از وابستگی کامل، جایگاه خود را به یک سپر دیپلماتیک بدل کرده است.

نخستین درس، بازدارندگی کلامی دقیق است. مرلین رفتار باکو را با عمان مقایسه می‌کند و می‌گوید سکوت مبهم، تهران را جسورتر می‌کند. او یادآور می‌شود که پس از حمله نزدیک مدرسه و فرودگاه نخجوان، الهام علی‌اف علنی واکنش تند نشان داد.

به نوشته او، همین پیام روشن، تهران را به عذرخواهی و توقف حملات واداشت. دومین درس، نسوزاندن پل‌ها با بازیگران مختلف است. مرلین می‌نویسد باکو با وجود همکاری امنیتی عمیق با اسرائیل، تماس کاری با ایران، روسیه، آمریکا، تورکیه و دولت‌های خلیج را حفظ کرده است.

مرلین می‌گوید سومین درس، تبدیل برتری نظامی به سازش سیاسی و اقتصادی پایدار است. او می‌نویسد باکو پس از دهه‌ها جنگ، اکنون به ترمیم رابطه با ارمنستان هم فکر می‌کند. در پایان، نویسنده محور اورشلیم، باکو و ابوظبی را پایه یک نظم منطقه‌ای تازه می‌داند.